امروز پنجمین سالگرد «پایگاه خبری فیلم کوتاه» است. پنجمین سالگرد فقط یک خبر است. اما من می‌دانم که پنج سالگی یعنی چه!
پنج سال یعنی 1825 روز. یعنی من 1825 روز است که به طور میانگین روزی هشت ساعت پای کامپیوتر نشسته‌ام.
یعنی در تمام این‌روزها پای کامپیوتر نشسته‌ام که پایگاه را به روز نگه دارم. خیلی دلم می‌خواست که می‌توانستم راحت و رها از تمام این دیوانگی‌های پنج ساله بنویسم. از خودم از مرجان ریاحی از دوست‌هایی که آمدند و رفتند از شب‌ها و روزهایی که گذشت و چه خوب است که می‌گذرد، اما...
«پایگاه خبری فیلم کوتاه» پنج ساله شد. حرف‌های ناگفته زیاد است و بماند برای روزی که شاید، فقط شاید بتوانیم بی‌دغدغه بگوییم اما گفته‌هایمان به مناسب پنجمین سالگرد را اینجا بخوانید.

ذهنم جمع‌وجور نیست این‌روزها. به همه چیز فکر می‌کنم و هیچ چیز. تمرکز کردن برام سخت شده. باید خیلی چیزها را مدام به خودم یادآوری کنم. کارهایی را که باید انجام بدم می‌نویسم روی کاغذ و می‌گذارم روی لپ‌تاپ که صبح چشمم بهشان بیفته و یادم باشه اما بازم گم می‌شن توی ذهنم.
نمی‌دونم چرا این‌روزها همه چیز باهم قاطی شده. کارهای نصفه‌نیمه فراوان دارم. دو هفته است که یک کار تازه را شروع کردم. می‌خواستم هفته پیش بنویسم ازش که میان پراکندگی‌های ذهنم فراموش شد.
جمعه هفته پیش اولین قسمت برنامه سینمایی «فانوس» به سردبیری شهاب نادری از رادیو جوان پخش شد که من کارشناس سینمای مستند و فیلم کوتاه‌اش هستم.
در این برنامه علی علائی درباره تاریخ سینما حرف می‌زند، سیدرضا صائمی از فیلم‌های اکران می‌گوید، سمیه قاضی‌زاده قرار است به زودی درباره موسیقی فیلم صحبت کند و من هم همان بحث تکراری سینمای مستند و فیلم کوتاه خودم را دارم!
«فانوس» جمعه‌ها ساعت 20 تا 21 از رادیو جوان پخش می‌شه، اگر حوصله داشتید بشنویدش.

امروز دوباره روز اول مدرسه را تجربه کردم. با یک دختربچه فوق‌العاده رفتم مدرسه‌اش. یک مدرسه‌ی قدیمی تو کوچه‌های باریک و پر و پیج خم جنوب شهر. همان کوچه‌هایی که خودم دقیقا بیست‌ودو‌ سال پیش، تو سال ۶۶ ازشان گذشتم و رفتم کلاس اول.
خیلی چیزها هنوز مثل همان بیست‌ودو‌ سال پیش بود. ساختمان قدیمی، کلاس‌های کوچیک، شیرهای زنگ‌زده‌ی آب‌خوری کنار حیاط و...
با همه‌ی حس نوستالژیکی که به روز اول مدرسه و آن کوچه‌ها دارم؛ مطمئنم که حتی یک لحظه دلم نمی‌خواد به آن روزها برگردم.
خوشحالم که بیست‌ودو‌ سال گذشته و من دیگه قرار نیست تو آن نیمکت‌های تنگ سه‌نفره بشینم و آن‌قدر مشق بنویسم که انگشتم باد کنه.
خوشحالم که قرار نیست مشق بنویسم تا معلمی که تمام روز فقط به ناخن‌هایش سوهان کشیده و هر چند دقیقه یک‌بار داد زده «دهن‌هاتون را ببندید!» روی همه‌‌شان با خودکار آبی خط بکشد.
چقدر خوبه که دیگه نگران تشدید و حمزه و اشتباه گرفتن س و ث و ص نیستم!
تو این روزها هنوز خیلی چیزها با گذشته تغییری نکرده اما فکر می‌کنم لااقل یک حسن بزرگ دارد و آن این است که بچه‌ها دیگه قرار نیست نمره بگیرند. فقط بد، ضعیف، خوب و عالی.
همین که دیگه دلهره‌ی نمره 20 وجود ندارد خودش حسن بزرگی است.

Margaret Thatcher:
If you want something said, ask a man...if you want something done, ask a woman.

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی