دیروز به یک دوست گفتم که «عمیقا غمگینم!» و او خندید. شاید چون فکر می‌کرد دارم مسخره‌بازی درمی‌آورم. شاید هم مسخره بود که بعد از آن‌همه غش و ضعف‌های تلفنی باز هم گفتم که غمگینم. اما بودم، هستم.
اصلا غم یک مقوله‌ی درونی است. که در خیلی چیزها ریشه دارد و مثل خنده این‌قدر سطحی نیست.
غم وقتی می‌آید مدت‌ها می‌ماند، تَه‌نشین می‌شود. مثل یک لیوان چای شب مانده به دیواره‌ی چینی‌اش رنگ پس می‌دهد. اصلا مثل قندیل‌های جایخی یخچال‌های قدیمی‌ می‌ماند که هر چقدر بعد از ظهرها با کارتک پلاستیکی بتراشی، صبح دوباره سرجای‌شان هستند.
غم مثل این دیوار گچی سفید پشت پنجره‌ است که روبروی نورگیر آپارتمان همسایه‌های کوچه پشتی باز می‌شود و حتی شیشه‌هایش هم بی‌رنگ نیست که بشود توی خانه همسایه سرک کشید.
عمیقا غمگینم و این هیچ ربطی به خنده‌هایم ندارد...

بعد از هشت روز فیلم دیدن مدام، بالاخره در بیست‌وهشتمین جشنواره فیلم فجر فیلمی دیدم که سر ذوقم آورد. آن‌قدر که بیایم و اینجا بنویسم بدرود بغداد مهدی نادری را از دست ندهید.
مهدی نادری را سال‌هاست که به واسطه فیلم‌های کوتاه و مستندش می‌شناسم. توقع داشتم که نخستین فیلم بلندش تجربه خوبی باشد اما آن فیلمی که دیشب دیدم خیلی فراتر از این حرف‌ها بود.
بدرود بغداد خود سینماست. دیالوگ‌نویسی‌اش بی‌نظیر است. بازی‌های مزدک میرعابدینی، پانته‌آ بهرام و مصطفا زمانی واقعا دلچسب است. نماهای بسته و دوربین روی دست تورج اصلانی عالی از کار درآمده. فیلم ریتم خیلی خوبی دارد، تدوین‌اش حساب شده‌ است و چقدر به جا از موسیقی و افکت استفاده می‌کند.
بدرود بغداد به نظرم یک اتفاق تازه در سینمای ایران است که باید جدی‌اش گرفت.

این گزارش را بخوانید و محض رضای خدا نروید زم هریر را ببینید!

امروز من 29 ساله و این وبلاگ 3 ساله می‌شود. سن عجیبی است 29 سالگی. می‌گویند جوانی 10 سال میانه‌ی 19 تا 29 سالگی است. با این حساب از امروز یک سال تا پایان جوانی مهلت دارم. اما من اصلا از این Deadline ها خوشم نمی‌آید!
این Deadline ها جلوی زندگی را می‌گیرند. مدام حد و مرز تعریف می‌کنند. مثل Deadline های جشنواره‌ها. تا آخر ژانویه، تا 15 فوریه، تا اول آوریل یا اصلا تا همین 30 اسفندماه 1387 خودمان.
این تاریخ را به یاد دارم چون آخرین مهلت یا همان Deadline شرکت در نخستین جشنواره مطبوعات سینمایی بود. جشنواره‌ای که جوایزش 28 دی‌ماه 1388در سومین شب منتقدان اهدا شد.
احساس می‌کنم من و داوران جشنواره مطبوعات سینمایی خیلی اتفاق نظر داریم؛ چون همگی از Deadline خوش‌مان نمی‌آید و هیچ خودمان را پایبندش نمی‌کنیم!
من تصمیم گرفته‌ام که اصلا به روی خودم نیاورم که 29 ساله شده‌ام و آنها هم تصمیم گرفته بودند که جایزه بهترین سایت سینمایی نخستین جشنواره مطبوعات سینمایی را به سایت 28 روزه «پرده سینما» به مدیریت غلامعباس فاضلی اهدا کنند.
اصلا چه اهمیت دارد که سایت «پرده سینما» اول دی‌ماه 1388یعنی دقیقا 10 ماه پس از پایان فراخوان جشنواره تازه فعالیتش را آغاز کرده بود؟!
کسی اهمیت می‌دهد که بر طبق آئین‌نامه شرکت در جشنواره مطبوعات سینمایی آثاری امکان شرکت در این جشنواره را داشتند که متعلق به اعضای انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی باشند؟!
واقعا چه اهمیتی دارد که آقای غلامعباس فاضلی بر طبق لیست منتشر شده اعضای انجمن منتقدان، عضو صنف نبوده و یا نیستند؟!
اوه! خانم‌ها، آقایان در آستانه 29 سالگی من، 28 سالگی جشنواره فیلم فجر و 3 سالگی این وبلاگ؛ بیایید خودمان را درگیر Deadline نکنیم!

مرجان ریاحی برای داوری شانزدهمین جشنواره فیلم‌های آسیایی «وزول» به فرانسه می‌رود.
مرجان ریاحی مدیر «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به عنوان یکی از اعضای هیات داوران بنیاد توسعه سینمای آسیا «نتپک» در شانزدهمین جشنواره فیلم‌های آسیایی «وزول» فرانسه حاضر می‌شود.
امسال علاوه بر حضور فیلم‌هایی از تایوان، چین، هند، ویتنام، فیلیپین، ترکیه، ترکمنستان و قزاقستان؛ سه فیلم ایرانی در جشنواره‌ حضور دارند.
موشک کاغذی به کارگردانی‌ فرهاد مهران‌فر، داستان مرزی ساخته بابک جلالی و مستند هفت زن اثر سارا رستگار فیلم‌های ایرانی راه‌یافته به این دوره جشنواره هستند.
شانزدهمین جشنواره فیلم‌های آسیایی «وزول» 26 ژانویه تا 2 فوریه در شهر وزول فرانسه برگزار می‌شود.

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی