من روایت می‌کنم

من روایت می‌کنم
وب‌نوشته‌های مرضيه رياحی

۰۵ آذر ۱۳۸۶

نگاهی به برگزاری بیست‌وچهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم كوتاه تهران()

فرصتی برای ديده شدن

بیست‌وچهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم كوتاه تهران از 22 تا 27 آبان‌ماه در تهران و همزمان در هفت استان تویسرکان، زاهدان، نیشابور، بندر عباس، بجنورد، بیرجند و اهواز برگزار شد.
این جشنواره در دو بخش اصلی مسابقه «سینمای ملی» شامل بخش‌های «مسابقه نگاه ملی»، «مسابقه سینمای جوان»، «میراث نبوی»، «سرزمین زیبای ما» و «مسابقه بین‌الملل» شامل بخش‌های «آسیا پاسفیک»، «در جستجوی حقیقت»، «ملل مسلمان» برگزار شد.
«انجمن سینمای جوانان ایران» به عنوان تنها مركز دولتی آموزش و تولید فیلم كوتاه در ایران، برگزار كننده «جشنواره فیلم‌ كوتاه تهران» نیز هست. وجود دفاتر آموزش و تولید «انجمن سینمای جوانان ایران» در شهرهای مختلف و استمرار در برگزاری، این جشنواره را به پرمخاطب‌ترین جشنواره فیلم كوتاه ایران تبدیل كرده است. درست به همین دلیل برای بسیاری از فیلمسازان «انجمن سینمای جوانان ایران» و البته فیلمسازان مستقل حضور در این جشنواره به دلیل فرصتی برای نمایش آثارشان اتفاق مهمی است.

اعتبار جهانی
تنها جايگاه نمايش فيلم كوتاه در ايران جشنواره‌ها هستند. پس طبيعی است كه همه ساله تعداد زيادی فيلم ايرانی متقاضی شركت در «جشنواره فیلم کوتاه تهران» باشند. امسال در مجموع پنج‌‌هزار و 424 عنوان فیلم در دبيرخانه جشنواره فیلم کوتاه تهران به ثبت رسید كه از اين تعداد 2740 فيلم در بخش ملی و 2684 فيلم متقاضی شركت در بخش بين‌الملل بودند. اما حقيقت اين است كه اين تعداد متقاضی، نشان از رشد و بالندگی سینمای کوتاه ايران ندارد. خودمان را هم نمی‌توانيم گول بزنيم و تصور كنيم كه آوازه‌ی جشنواره‌مان به همه جای دنيا رسيده است.
دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم كوتاه تهران به يك دليل ساده، منطقی و قابل احترام ميزبان فيلم‌هایی از بوروكینافاسو، زلاندنو، كنيا يا تونس بود. آگهی در سايت www.shortfilmdepot.com و این لزوما ربطی به اعتبار و جایگاه جشنواره ندارد.

شيوه انتخاب
2740 فيلم را ظرف چند روز ديدن قطعا كار راحتی نيست. اگر از ما هم بخواهند اين تعداد فيلم را در كمتر از 20 روز ببينيم هر چقدر هم كه متخصص و منصف باشيم يا بايد فيلم‌ها را براساس اسم كارگردان‌ها و مشاهدات قبلی انتخاب كنيم يا برای نگه داشتن نيمی از سلامتی‌مان هم كه شده بخشی از فيلم‌ها را با سرچ (دور تند) ‌بينيم.
تنها مشكلی كه در اين ميان باقی می‌ماند اين است كه فيلم‌های انتخابی ما به عنوان دستاورد يك ساله فيلم كوتاه ايران قلمداد می‌شوند. تماشاگران اين جشنواره رشد سينمای كوتاه ايران را در اين فيلم‌ها جستجو می‌كنند و اين تصور به وجود می‌آيد كه كل دارایی سينمای كوتاه ما در يك سال گذشته اين فيلم‌هاست. در حالی‌ كه بسياری از فيلم‌های كوتاهی كه ظرف يك سال گذشته در جشنواره‌های جهانی حضور داشته‌اند و جوايز معتبری هم كسب كرده‌اند، به اين جشنواره فرستاده و يا اصلا انتخاب نشده‌اند.

مهمان‌‌نوازی به سبك ايرانی
مديران بخش بين‌الملل جشنواره‌ها مدت‌هاست فراموش كرده‌اند مهمان‌های خارجی با هزينه دولتی كه بخشی از آن با ماليات مردم ايران تامين می‌شود به جشنواره‌ها دعوت می‌شوند.
مهمان‌های خارجی برای حضور در جشنواره، آشنایی و تبادل‌نظر با فيلمسازان ايرانی و احيانا گفت‌وگو با نمایندگان رسانه‌ها به ايران می‌آيند، نه سفر به شهرهای توریستی ايران كه اگر چنين هدفی داشتند برنامه‌ سفرشان را در يك فصل خوب با «سازمان گردشگری ايران» تنظيم می‌كردند نه يك جشنواره فيلم.
«ژائو گارسا بورگز» داور پرتغالی بخش بین‌الملل «جشنواره فیلم کوتاه تهران» در گفت‌وگو با «پايگاه خبری فيلم كوتاه» درباره حضورش در ایران گفت:« این بار اولی‌است که من به ایران آمده‌ام. اگر بخواهم حسم را توصیف کنم می‌توانم بگویم مسئولان «جشنواره‌ فیلم کوتاه تهران» مثل یک بچه‌ کوچک مراقب من بودند، اما وقتی در حالت عادی می‌توانستم با مردم در ارتباط باشم حس می‌کردم که خیلی مهمان‌نواز و خوب هستند. در سفری كه به شهر يزد داشتم وقتی با ایرانی‌ها از نزدیک صحبت کردم متوجه شدم که تفاوت زیادی بین فرهنگ دو کشور وجود ندارد.»

كپی‌های متفاوت
«فیلم كوتاه اساسا با فیلم بلند متفاوت است.» اين اولين جمله اولين بند بيانيه هيات داوران بیست‌وچهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم كوتاه تهران بود.
همان‌طور كه در بيانيه هيات داوران اين جشنواره آمده است فيلم كوتاه مقوله‌ای كاملا منفك از سينمای حرفه‌ای است. فيلم كوتاه جايگاه و مناسبات خودش را دارد پس بهتر است متخصصان اين عرصه نيز داوری اين آثار را برعهده بگيرند. مسلما دست‌اندركاران سينمای حرفه‌ای كه در كارنامه‌شان تجربه ساخت هيچ فيلم كوتاهی را ندارند و به كل با اين مقوله بی‌گانه هستند نمی‌توانند در بطن ماجرا باشند.
طبيعی است داورهایی كه با سينمای كوتاه آشنایی ندارند به فيلم‌هایی جايزه بدهند كه كپی فيلم‌های سال‌های قبل همين جشنواره هستند و آن فيلم‌ها نيز كپی فيلم‌های ديگری.

بیست‌وچهارمین جشنواره ملی و دوازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم كوتاه تهران باوجود برخی ضعف‌ها مانند همزمانی اكران فيلم‌های بخش «ملی» و «سينمای جوان»، كيفيت بد صدا و نور و رنگ فيلم‌ها در زمان اكران و عدم دسترسی و تبادل‌نظر ميان فيلمسازان ايرانی و مهمان‌های خارجی جشنواره، به خاطر فرصتی برای نمايش فيلم‌هایی كه در جشنواره‌های ديگر به دليل حجم كم پذيرش آثار امكان نمايش ندارند، اتفاق مهمی برای فيلم كوتاه ايران است.

توضيح:
مطلب بالا با حذف بند «اعتبار جهانی» به اضافه‌ی برگزيدگان در شماره ۱۲۴ هفته‌نامه «جهان سينما» چاپ شده است.

[http://weblog.asp-rider.com/?id=1586314182] [۲۲:۱۳] [نظر(۲)]

محمد تاجیک [ | http://www.ghaedeyebazi.blogfa.com ]
ما ارادتمنديم
پاسخ:
[+]۱۳۸۶/۰۹/۰۹۱۸:۵۸

مهدی خسروی(شاديبا) [ shadiba@gmail.com | http://hadithezendegi.mihanblog.com/ ]
سلام و درود من خيلی با بحث فيلم کوتاه درگير نيستم. اما از ابتدای سايت فيلم کوتاه گاهی سر می زنم. از تلاش شما دو خواهر خوشم می آيد. گفتگو با همشهری جوان را ديدم.يک روزی شما دوتا را در حديث زندگی معرفی می کنم. به اميد خدا
پاسخ:
[+]۱۳۸۶/۰۹/۱۲۰۸:۲۷

برداشت مطلب و عکس با ذکر ماخذ آزاد است.