امروز خبر استعفای جمعی خبرنگاران كارگزاران را خواندم و حرص خوردم. دوباره خواندم و هی به خودم گفتم چرا اين دوستان اين‌ قدر صبر كردند و اجازه دادند اين همه مدت پول‌شان را بخورند؟
خب البته برای من راحت است كه بگويم بايد همان چند ماه پيش اعتراض می‌كرديد و می‌آمديد بيرون چون هنوز تو خانه پدری زندگی می‌كنم و مسئوليت چندتا بچه هم به گردنم نيست. اما اگر خود ما ها ننويسم، اگر اعتراض نكنيم، مگر كس ديگری هم هست كه به فكر ما باشد؟ اين روزها فضای مطبوعات ما واقعا به گند كشيده شده و صدای ‌كسی درنمی‌آد!
بحث من فقط بچه‌های كارگزاران نيستند دارم به طور كل فضای مطبوعات كشور را می‌گويم. چرا ديگر هيچ‌كس به خبرنگاران مثل چند سال پيش احترام نمی‌گذارد؟
در همين جشن خانه‌سينما، كم‌ترين اهميت را به خبرنگاران دادند. مگر چند تا خبرنگار تو آن مراسم بود. يعنی واقعا نمی‌شد يك رديف 100 تایی برای خبرنگاران خالی بگذارند؟
در حالی‌ كه تمام بازيگران درجه سه تلويزيونی و اعضای صنف‌های مختلف با دوست‌دختر و دوست‌پسرهايشان تو رديف‌های جلویی نشسته‌اند، چرا بايد بسياری از خبرنگاران بروند روی چمن و صندلی‌های تَه كاخ سعدآباد بنشينند و آن وقت گزارش‌های با آب‌وتاب و مثبت بنويسند؟ چند تا از همين خبرنگاران تو گزارش‌هايشان به وضعيت بد خبرنگاران در مراسم اشاره كردند؟
فكر كنم بزرگ‌ترين مشكل ما ها اين است كه پشت همديگر نيستيم. من همان شب به تمام خبرنگارانی كه در آن وضعيت داشتند گزارش می‌نوشتند گفتم كه تو گزارش‌هايشان بنويسند اما بجز من فقط يك نفر اين كار را كرد!
الان كه بچه‌های كارگزاران استعفا دادند فكر می‌كنيد ممكن است فردا چند نفر خبری يا گزارشی از اين اتفاق در رسانه‌هايشان بنويسند؟
وقتی ما خودمان به خودمان احترام نمی‌گذاريم چطور توقع داريم ديگران به ما احترام بگذارند؟
مشكل از تهيه‌كننده‌ای كه بعد از حل مشكل پروانه نمايش‌اش تمايلی به مصاحبه كردن با ما ندارد نيست. آن كارگردانی كه با خبرهای پشت سرهم رسانه‌ها بالاخره فيلم‌اش اكران شده هم تقصيری ندارد. آن‌ها می‌خواهند از اين فضا برای مطرح شدنشان استفاده كنند. هر وقت خبری داشته باشند زنگ می‌زنند و با خشرویی می‌گويند فيلمم فلان جشنواره رفته يا فلان مشكل را دارد خبرش را كار كن. هر وقت هم حوصله نداشته باشند می‌گويند جلسه دارم و نمی‌خواهم مصاحبه كنم.
می‌بينيد مشكل هيچ‌كدام اين‌ها نيست. مشكل مائيم. مشكل مائيم كه به بهانه‌ی دوستی با يك بازيگر يا كارگردان مدام ازش خبر كار می‌كنيم. مشكل مائيم كه فكر می‌كنيم كسی هست كه بنشيند با يك خبرنگار يك فنجان چای بی‌بهانه بخورد. مشكل مائيم كه زود دلخوش يك عنوان «روابط عمومی» تو تيتراژ يك فيلم يا سريال می‌شويم. دوستان و همكاران خوب من باور كنيد كه مشكل از ماست!  

مرتبط :
ترس همیشگی ما (حسن محمودی)
نه گفتن به بهره كشی (عليرضا بهنام)
سمیرای زیبای من هرگز روزنامه نگار مشو (محمد آقازاده)
استعفای دسته‌جمعی ما (محسن فرجی)
آخرين گزارش (ايمان مهدی‌زاده)
مثل بارانی بی‌امان از كارگزاران رفتيم (ياسين نمكچيان)
به بهانه رفتنی ديگر (محمدهاشم اكبريانی)
شکست‌های سیاسی‌تان را در آسمان‌ها جستجو نکنید (نگين بهكام)
تعطيلی قريب الوقوع روزنامه كارگزاران (خبرگزاری شهر)
و
تعطیلی کارگزاران و عطری که از خراسان رسید

سلام و سپاس

بدين وسيله كافه داستاني ها اعلام آمادگي براي هرگونه همكاري اعم از: ترور حركات انتحاري اعتصاب غذا خودكشي دسته جمعي پخش اعلاميه و... اعلام مي دارند.

کارگزاران بيشتر تعطيل شد. بيشتر حرص بخور

هی ميام اين رو می‌خونم... هی وسوسه می‌شم ماجرای مازيار میری رو با تمام عصبانيتی که هنوز نسبت بهش احساس می‌کنم بنويسم... هی می‌گم بی‌خيال... هی می‌گم آخه خيلی زور داره... از اون سيخونک‌های اون روزی بايد بياری بزنی بهم که بنويسم...

اين پاراگراف آخر نوشته‌ات بدجوري به دل نشت. براي تازه كارهايي مثل من كه هنوز درگير زد و بند هاي كاري نشده‌ايم ، اين قصه‌ها خيلي آزار دهنده هستند. تازه آزار دهنده‌تر اينكه ما اگر حرف از پشت هم بودن بزنيم ، بهمان مي‌خندند.

از ماست که بر ماست! در مهد ناآزادی رسانه آزاد همواره محدود است

سلام. مرسی به خاطر لينکت و همه چيز

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی