در شماره 12 ماهنامه «كارنامه» مردادماه 79 به مناسبت درگذشت «هوشنگ گلشيری» يادداشتهای زيادی هست از نويسندگان و شاعران. اما خواندن يك يادداشت، امسال حس ديگری دارد. يادداشتی از «عمران صلاحی» كه ديگر در ميان ما نيست.
آقای هوشنگ گلشيری عزيز سلام
اميدوارم حال شما خوب باشد و راحت خوابيده باشيد، ما تصور میكنيم شما در آنجا هم كه هستيد، آرام و قرار نداريد و نگران مائيد. نگران اينكه به بيراهه نرويم و درست فكر كنيم و خوب بنويسيم. اگر جويای حال ما باشيد ملالی نيست بجز دوری شما. هوای دل ما كاملا ابری است و در بعضی نقاط همراه به رگبارهای پراكنده.
دو سه سال است كه بيشتر اوقات ما در بيمارستانها و گورستانها و مجالس ترحيم میگذرد. قرارها و ديدارهای ما بيشتر ترحيم است. اين پنجشنبه هم قرار است به مجلس ترحيم نويسندهای ديگر برويم. اگر شما هم در سفر نبوديد، حتما میآمديد، آقايان مختاری و پوينده هم میآمدند. خانم عليزاده هم میآمد. لطفا سلام ما را به آنها برسانيد.
سابقا برای ديدن دوستان از اين كافه به آن كافه میرفتيم، اما حالا از اين ختم به آن ختم. شما خودتان شاهد بوديد، حتی به بعضی از مجالس ترحيم با دلهره میرفتيم. چون بعضی از عوارض جانبی میخواستند ما را از حالت عمودی به حالت افقی دربياورند.
آقای گلشيری عزيز
میبخشيد اگر نامه كمی غيرجدی شد. شما خودتان هم با ما شوخی كردهايد. آخر چه معنی دارد كه به اين زودی بگذاريد برويد. ما تازه چای دم كردهايم و منتظريم بچهها داستان بخوانند. اهل قلم از ترس شما جرات نمیكردند بد بنويسند. ما مطمئنيم بعد از اين هم جرات نخواهند كرد. چون شما همچنان حضور داريد و با خشم مهربانتان نگران و مراقب كار آنها هستيد. شما بيشتر از آنكه خودتان بنويسيد، گذاشتيد ديگران بنويسند.
ما (خودم را میگويم) بعد از رفتنتان نه سری به خانه شما زديم و نه به آنجا تلفن كرديم. چون خيال میكرديم. مثل هميشه در خانه مشغول نوشتن هستيد و نبايد وقتتان را بگيريم. حالا هم رویمان نمیشود به خانم-بچهها تسليت بگوييم.
تو اگر
بستهای بار سفر
تو اگر
نيستی ديگر
پس چرا از همه جا
من صدای تپش قلب تو را میشنوم؟
عمران صلاحی 2۴/3/79 شماره 12 ماهنامه «كارنامه»
مرتبط :
به ياد هوشنگ گلشيری (تادانه)
