كتاب خواندن روی مانيتور را دوست ندارم. هيچ دوست ندارم بنشينم پشت كامپيوتر و به صفحه مانيتور زل بزنم و هی با موس ور برم. دلم میخواد وقتی میخواهم كتاب بخوانم، كتاب را بگيرم دستم. ورقش بزنم. بوی كاغذ را حس كنم. يك هفتهای بود كه میخواستم رمان «وردی كه برهها میخوانند» نوشتهی رضا قاسمی را بخوانم. میخواستم برم پرينت بگيرم اما بعد با خودم فكر كردم بد نيست يك بار اينجوری خواندن را هم تجربه كنم.
از رضا قاسمی پيش از اين فقط رمان «همنوایی شبانهی اركستر چوبها» را خوانده بودم. وقتی تمام شد خيلی درگير روايتش بودم. با خودم گفتم اين رضا قاسمی چه تبحری داره تو فضاسازی. اما چند هفته بعدش كه اتفاقی رمان «ماری» يا «ماشنكا» نوشتهی ولاديمر ناباكوف را خواندم. فهميدم كه چه كلاهی سرم رفته. كلاهی كه هنوز خيلیها دوست دارند روی سرشان نگه دارند!
«همنوایی شبانهی اركستر چوبها» كپی رمان ناباكوف است. پلات و فضاسازی كاملا كپی است.
واسه همين «وردی كه برهها میخوانند» را با فاصله خواندم. سعی كردم اسم رضا قاسمی را فراموش كنم و فقط كتاب را بخوانم. اما تمام تلاشم برای برقراری ارتباط با اين رمان بینتيجه ماند.
با روايتش مشكل داشتم. موقع خواندنش خيلی سوالها برام پيش آمد كه تا آخر هيچ جوابی برايشان نگرفتم. اصلا نتوانستم از راوی توی ذهنم تصويری بسازم. همه چيز به نظرم پراكنده بود. خصوصا در فصل 13 «يك اوديپِ بیمنظور» كه نظرگاه كاملا تغيير میكند.
آقای معتمدی، پروين، خانم عبادی و... كه در فصلهایی ذهن خواننده را درگير میكنند كاراكترهای شفافی نيستند و يا هلنا كه شال بافتن و شكافتنش منو به شدت ياد ماهی كوچولو طلایی درست كردن و آب كردن خوزه «صد سال تنهایی» میانداخت؛ و من هيچ نفهميدم كه چرا يكباره بايد نقشش اينقدر پررنگ بشه.
«وردی كه برهها میخوانند» در برخی فصلها به خصوص فصل «الما، جمعه، مونتنی، سوفيالورن و غيره» لحن خوبی داشت. اما احساس میكنم تمركز نويسنده بيش از پرداختن به خط اصلی داستان بر حاشيهپردازی بوده است.